Ekmel Ertan

Buddha’ya Övgü

Özet: Bu yerleştirme birbirine bakan iki televizyondan oluşuyor. Bu televizyonlardan birinde, yerde bacak bacak üstüne atmış oturan ve diğer televizyona bakarak sürekli kanal değiştiren bir adam görüyoruz. Bu televizyona bağlı bir bilgisayar aracılığıyla beslenen bir video film. Diğer televizyon o anki yayını naklediyor ve karşı televizyondaki adam kanalları değiştirirken onun da kanalları değişiyor.

Sorunsal Bu yerleştirmede; gerçeklik, imge ve medya kanalıyla etkileşim kavramlarını sorguluyorum. İzleyiciyi gerçek, imgenin gerçekliği ve günümüzün medyalaştırılmış dünyası üzerine sorular sormaya mecbur etmek istiyorum.

Artalan Bu yerleştirme gerçeklik, medya ve izleyici arasındaki bağlantıyı zaman ve mekandaki kaymalar aracılığıyla sorguluyor. Birbirine bakan iki televizyon anlamsız bir ilişki içerisinde. Bu anlamsız ilişki, gündelik hayatımızdaki benzer durumlardan çok da farklı değil. Televizyondaki adam imgesi, medyanın izleyicisini dönüştürdüğü ve onu kendi sanal etki alanında hapsettiği izlenimini veriyor. Adamın yine de diğer televizyonu kontrol edebiliyor olması gerçeği bizi tutukluluk varsayımını sorgulamaya sevk etse de bu durum, iki aygıtın insanın temsili vasıtasıyla insani bir faaliyet gerçekleştirdiği anlamsız bir etkileşim. İzleyicinin bir imge olarak veya imgenin izleyici olarak temsili, diğer televizyondaki yayının imgesine ilişkin sorulara esin veriyor.

Zamandaki bir kayma, yine medyanın gerçekliğini sorguluyor. Yayındaki adam da izleyicisi gibi bir imge ve sergi zamanı, izleyicisininki gibi onun da gerçek zamanı değil.

Bu durum medyanın sanal etki alanındaki gerçek hakkındaki varsayımlara işaret ediyor. Bu yerleştirme:

• Gerçek ile sanal/imge arasındaki ilişkiyi sorguluyor.

• Gerçekliğin (kanal değiştiren adam) imgesi ve imgenin (TV olgusu) gerçekliği karşı karşıya geliyor/yüzleşiyor.

• Zaman kayması aracılığıyla adamın kendi gerçek zamanında yaptığı televizyon izleme ve kanal değiştirme faaliyeti, sergi/yerleştirmenin yapıldığı zamandaki yayınla yer değiştiriyor.

• Etkileşim aracılığıyla bir adam kendi gerçek zamanındaki bir faaliyetiyle yerleştirmenin zamanına karışıyor.

• İki aygıt arasındaki etkileşime imgenin temsili aracılığıyla yeni bir anlam düzeyi katarak medyayı kendi doğasında sorguluyor.

• Zaman aldatmacası

• İzleyicinin konumu

• Etkileşimin gerçekliği

• İmge aracılığıyla etkileşim

• Görsel olanın gücü

• Medya ve izleyicinin bütünleşmesi

• Birbirine bakan iki televizyon

• Tarafların durumu: izlemek ve izlenmek

• İzleyicinin dönüşümü

Yukarıda sözü geçen tüm düşünceler J. N. Paik’in Buddha’sının genişletilmiş versiyonları olarak addedilebilir. Bu yerleştirme Paik’in boşluktaki yerleşim işine ve ondan esinlenen sorulara atfedilmiştir.